جنگ و تسلیحات

ابزار و اسلحه های جنگی

سوخو اس يو 47 بركوت، با نام روسي Cy-47 Беркут (بركوت به معني عقاب طلايي) كه در ابتداي طراحي، با نام‏هاي S-32 و S-37 نيز شناخته مي‏‎شد، يك جنگنده مافوق صوت آزمايشي، طراحي شده توسط شركت هواپيماسازي سوخوي مي‏باشد.

ويژگي ظاهري و چشم‏گير اين هواپيما، بالهاي رو به جلوي آن مي‏باشند كه اين جنگنده را بسيار به جنگندهء آزمايشي - مفهومي آمريكايي X-29 Firkin ساخت گرومن، شبيه مي‏نمايد. تنها نمونه هواپيماي سوخو 47 توليد شده، به عنوان اثباتگر تكنولوژي‏هاي پيشرفته انجام وظيفه مي‏نمايد و ساخت دومين نمونه آزمايشي اين هواپيما نيز كنار گذاشته شده است.
طرح اوليه سوخو 47، ابتدا به نام S-37 شناخته مي‏شد و شركت سوخو، مدتي بعد و در سال 2002، هواپيما آزمايشگر تكنولوژي‏هاي پيشرفته‏اش را به Su-47 نام‏گذاري مجدد نمود؛ ضمن اينكه با نام مستعار Berkut به معني عقاب طلايي نيز شناخته مي‏شود. سوخو 47 در اصل به عنوان بستري جهت انجام آزمايشات مهم روسها در زمينه مواد كامپوزيت و سيستم‏هاي پيچيده ديجيتال كنترل پرواز (FBW) ساخته شد. سوخو 47 با بهره‏گيري از بالهاي رو به جلو، توانمندي انجام مانورهاي بسيار عالي را دارد و قادر است در زاويه‏‎هاي حمله‏اي به اندازه 45 و بيشتر نيز اقدام به عمليات نمايد.
مؤسسه مطالعات هوايي تساگي (TsAGI) مدتها بود كه از مزيت‏هاي فراوان بالهاي رو به جلو اطلاع يافته بود. عمدهء اين دانش به واسطه به غنيمت گرفته شدن يك فروند بمب‏افكن جت يونكرس287 ساخت آلمان نازي بدست آمده بود.
بالهاي رو به جلو، نسبت به اغلب طرح بالهاي سنتي، باعث كسب بيشترين ميزان نيروي كشش شده، لحظات خميدگي بالها را كم كرده و زمان وقوع واماندگي يا استال را به تأخير مي‏اندازند. در زاويه‏هاي حملهء بالا، نوك بالها در وضعيت غير واماندگي باقي مي‏مانند و بدين جهت هواپيما قادر مي‎‏شود كنترل خود را با استفاده از سطوح متحرك حفظ نمايد. بدبختانه بالهاي رو به جلو، نيروي زيادي جهت از هم گسيختن (واگرايي) بالهايي كه از مواد معمولي ساخته شده‏اند توليد مي‏كنند. به تازگي كه استفاده از مواد كامپوزيت در ساخت بدنه هواپيما رواج يافته است، امكان طراحي هواپيمايي با بالهاي رو به جلو را ميسر مي‏‎سازد.

همانند همتاي غربي خود، يعني جت ايكس-29 ساخت گرومن، سوخو 47 نيز يك طرح مفهومي اثباتگر تكنولوژي مي‏باشد و قرار است به عنوان بستري جهت پايه‏گذاري نسل آيندهء جنگنده‏هاي روسي به كار گرفته شود. چنين هواپيمايي نه تنها بايد همانند اف22 پيشرفته باشد، بلكه بايد به عنوان بستري جهت استفاده از تكنولوژي‏هاي نوين در جنگنده‏اي چون ميگ 1.44 باشد. با تمام اين اوضاع، كمپاني سوخوي اكنون تلاش دارد تا سوخو 47 را به نيروي هوايي روسيه و ساير مشتريان خارجي به صورت جنگنده‏اي مطابق نيازشان، بفروشد.

طراحي
سوخو 47 از نظر اندازه‎ها، بسيار به طرح جنگنده‏هاي بزرگ ساخت سوخو نظير سوخو 35 شباهت دارد. به منظور كاهش هزينه‏هاي طراحي، قسمت جلويي بدنه، دم و ارابه‏هاي فرود سوخو 47، از جنگنده‏هاي خانوادهء سوخو 27 بدست آمده است. با اين حال، در طراحي هواپيما، به كاهش اثر ايجاد شده روي صفحهء رادار توجه شده است. براي رسيدن به اين هدف، از مواد جذب كنندهء اشعهء رادار، محفظهء دروني نصب جنگ‏افزار و فضايي جداگانه ويژهء نصب يك رادار پيشرفته استفاده شده است.
با وجود آنكه طرح هواپيماي ايكس-29 آمريكايي، يك جنگندهء مفهومي و تحقيقاتي در دهه 1980 به شمار مي‏رفت، سوخو 47 با اندازه‏اي برابر دو برابر ايكس-29، در قياس با رقيب آمريكايي خود، بسيار به يك جنگندهء رزمي و عملياتي شباهت نزديك پيدا مي‎كند.

به منظور رفع مشكل پيچش حول محور افقي در بالهاي رو به جلو (wing-twisting)، در ساخت بالهاي سوخو 47، به طور گسترده و با دقت فراوان از مواد كامپوزيت استفاده شده است تا به هنگام انجام مانورهاي سنگين يا پرواز در زاويه‎‏هاي بالا، ساختمان بال به هنگام پيچش، مقاومت كافي از خود نشان دهد و الگوي آيروديناميكي را خود حفظ نمايد. با توجه به مساحت زياد بالها در سوخو 47، در اين هواپيما مي‏توان سيستم تا شدن براي بالها تعبيه نمود تا هواپيما درون آشيانه‏هاي نيروي هوايي روسيه قابل جاي‏گيري باشد. همانند نمونه پيشين يعني سوخو 37، سوخو 47 به دليل بهره‏مندي از يك جفت كانارد، در طبقه‏بندي هواپيماهاي سه باله (triplane) قرار مي‏گيرد. موضوع جالبتر اينكه در قسمت دوم سوخو 47، دو زائده تيرك‏مانند غيرهم‏اندازه تعبيه شده است كه در يكي رادار عقب‏نگر و در ديگري چتر ترمز تعبيه مي‎شود.

مانورپذيري
سوخو 47 به طور گسترده و چشمگيري در انجام مانور در سرعتهاي زيرصوت بسيار توانمند است؛ سوخو 47، ضمن حفظ توانايي مانورپذيري خود در سرعتهاي زيرصوت، به راحتي و با سرعتي باورنكردني، قادر است زاويه حمله و مسير پروازي خود را تغيير دهد. اين هواپيما داراي حداكثر سرعتي برابر 1.6 ماخ در ارتفاع بالا و حد تحمل فشار گرانشي در حدود 9 برابر مي‏باشد. ميزان تندي گردش هواپيما، بيشينه و كمينه سرعت جهت رهاسازي جنگ‏افزارها، از ويژگيهاي حياتي و بسيار مهمي جهت كسب برتري در رزم قلمداد مي‎شوند.
سوخو 47 ضمن دارا بودن شاخص‏هاي بسيار قوي مانورپذيري، قادر است به راحتي استواري پروازي خود را حفظ نمايد و در زاويهء حملهء بالا، كنترل‏پذير باشد. ميزان تندي گردش به هنگام نبردهاي نزديك هوايي و همچنين نبردهاي متوسط و دور، شاخص بسيار مهمي به شمار مي‏آيد، زيرا امكان دارد حين انجام يك ماموريت رزمي، هواپيما ناچار شود با اهداف متعدد و پراكنده شده در قسمتهاي مختلف آسمان درگير شود. ميزان تندي بالاي گردش در سوخو 47، به خلبان اين امكان را مي‏دهد تا هواپيمايش را به سرعت به سمت هدف بعدي بچرخاند تا فرصت شليك اول را حفظ نمايد.
مقايسهء هواپيمايي مجهز به بالهاي رو به جلو، با هواپيمايي داراي بالهاي رو به عقب در همان اندازه، برتري‏هاي به شرح زير براي مدل رو به جلو را آشكار مي‎سازد:
* نسبت بيشتر عدد برا به پسا
* ظرفيت و توانمندي بالاتر به هنگام انجام مانور در نبردهاي داگ فايت (نزديك)
* برد پروازي بيشتر در سرعتهاي زير صوت
* بهبود شاخص واماندگي (Stall) و ضدچرخش به دور خود (anti-spin)
* بقاپذيري بيشتر در زاويهء حملهء بالا
* امكان پرواز در سرعتهاي كمتر از كمينهء موجود براي مدل بال به عقب
* فاصلهء كمتر جهت برخاست و فرود

بدنه
از نماي كنار، بدنهء سوخو 47 تخم‏مرغي شكل است و با استفاده از آلياژهاي آلومينيم و تيتانيوم ساخته شده است؛ ضمن اينكه 13 درصد از وزن بدنه با استفاده از مواد كامپوزيتي شكل گرفته است. پوشش روي دماغه در قسمت جلو، تا حدي مسطح است و داراي يك لبهء افقي مي‏باشد تا شاخص ضدچرخشي هواپيما بهبود پيدا كند.

بالها
بالهاي وسط بدنه نصب شده و رو به جلو، نماي غيرمتعارف و ناآشناي سوخو 47 را تشكيل مي‎دهند. قسمت قابل توجهي از نيروي برا، به واسطهء بالهاي رو به جلو و در قسمت مياني بالها فراهم مي‎گردد. اين نيروي كشش هيچگاه به واسطهء واماندگي نقاط نوك بالها از دست نمي‎‏رود. شهپرها (سطوح كنترلي بالها)، همچنان در زوايه‎هاي حملهء بالا موثر باقي مي‏مانند و كنترل ‏‏پذيري هواپيما را به هنگام عبور جريان هوا از قسمتهاي متحرك روي بالها حفظ مي‏نمايند.
بيش از 90 درصد سازه پوششي روي بالها را مواد كامپوزيتي تشكيل مي‏دهند. بالهاي رو به جلو، بيشترين مقدار سطح ظاهري يا Aspect Ratio را فراهم مي‏آورند كه اين امر، باعث افزايش مداومت پروازي هواپيما مي‏‎گردد. زائده‏هاي متحرك كنترلي جلوي بالها (LEX) به نرمي با سطح بالها همسان مي‎شوند. اين زائده‏ها (LEX) با سطوح فلپها، شهپرها و لبه‏هاي متحرك انتهاي هواپيما هماهنگ ساخته شده‏اند. تمامي سطوح متحرك و كاناردهاي مثلثي شكل به زائده‏هاي توسعه‏يافته (LEX) متصل هستند. قسمت داخلي چنين بالي مي‏بايست از مواد بسيار قوي ساخته شود تا در برابر نيروهاي پيچشي كه سعي در چرخاندن و شكستن بالها را دارند، به ويژه در سرعتهاي بالا، مقاومت نمايد. ناگزيري نيروهاي پيچشي، باعث شده است تا به منظور افزايش استحكام بال، در ساخت آن، به ميزان قابل توجهي از مواد كامپوزيتي استفاده گردد. به همين دليل، حداكثر سرعت قابل دست‏يابي به 1.6 ماخ محدود مي‏شود، به همين دليل مهندسين سعي دارند با انجام تغييراتي، از اين سقف سرعت فراتر روند، اما تاكنون سقف سرعت جديد مشخص نشده است.
 
تغيير بردار رانش
اگرچه استفاده از سيستم تغيير بردار رانش يا خروجي‏هاي متحرك اگزوز هواپيما، موضوعي جديد و انقلابي محسوب نمي‎‏شود، اما قدرت تغيير بردار رانش به ميزان 20 + تا 20 – در زاويهء حملهء 30 درجه بر ثانيه، به هنگام چرخش حول محور عمودي يا عرضي و گردش به اطراف، به ميزان بسيار زيادي، چالاكي حاصل از بالهاي رو به جلو را افزايش مي‏دهد.

كابين
طراحي كابين، به طور عمده حول ايجاد حداكثر آسايش و راحتي خلبان قرار گرفته است، ضمن اينكه چيدمان كابين به نحوي است كه خلبان قادر باشد به هنگام انجام مانورهاي سنگين و وارد آمدن فشار گرانشي سنگين، بتواند هواپيما را كنترل نمايد. سوخو 47 به يك مجموعه صندلي پرتاب شوندهء جديد و «سيستم پشتيباني زندگي» (life support system) مجهز شده است. شكل هندسي متغير صندلي پرتاب شوند، اين امكان را مي‏دهد تا در زاويه‏اي به ميزان 60 درجه، ميزان فشار گرانشي ناشي از جاذبهء زمين، كاهش يابد و فشار كمتري به خلبان وارد آيد.
شكل صندلي خلبان، امكان درگير شدن در داگ فايت و انجام مانورهاي فرار از موشكها را حتا به هنگام وارد آمدن فشارهاي گرانشي سنگين به راحتي فراهم مي‎سازد.
در سوخوي47، اهرم هدايت اصلي هواپيما در قسمت كنار تعبيه شده و داراي حساسيت بالا مي‏باشد؛ ضمن اينكه بر اساس استاندارد متريك تنظيم گشته است. استفاده از صندلي متمايل به عقب، براي اوّلين بار در جنگنده اف-16 به كار گرفته شد، اما به دليل دارا بودن فايده‏هاي اندك، در هيچ هواپيماي آمريكايي ديگري مورد استفاده قرار نگرفت.
سوخو 47: آزمايشگاه پرنده
در اوايل سال 2003، شرکت «سوخوي»، برندهء مناقصهء ساخت جنگندهء شكاري نسل پنجم شد. زمان اولين پرواز سال 2006 مي‏باشد. اما هواپيماي «سوخو 47» يا به عبارت ديگر «برکوت»، که الگوي جنگنده‏هاي شكاري جديد محسوب مي‎شد و داراي بالهاي با جهت مخالف بود (متمايل به جلو) هواپيماي نسل پنجم نيست.
در دفتر طراحي و تجربي «سوخو »، مهندسين معتقدند که اين هواپيما بيشتر يک آزمايشگاه پرنده است که بر مبناي آن، تكنولوژي‏ها و مواد جديد مورد آزمايش قرار مي‏گيرند. ولي نهايتن جنگنده نسل پنجم چه شکلي خواهد بود؟ ظاهر آن هنوز در حال شکل‎گيري است (طبق اطلاعات موجود در دفتر طراحي - تجربي «سوخو »، 5 نمونه وجود دارد که در حال گذارندن مراحل آزمايشي خود از لحاظ قابليت آئروديناميکي مي‎باشند).
مشکل اينجاست که طراحان و نظاميان، هنوز بر سر نوع جنگندهء جديد بحث مي کنند كه اين هواپيما چه مشخصه‎هايي بايد داشته باشد؟ آيا بايد شبيه هواپيماي نامرئي اما در عين حال داراي قابليت مانور کم همانند F-117 بوده که قادر باشد به مقصد برسد و پس از شليک تمام موشکها و بمبهاي خود، به پايگاه برگردد؟ آيا بايد يک جنگندهء نامرئي همانند F-22 باشد که نه تنها قادر به بمباران دقيق بوده بلکه بتواند در جنگهاي نزديک و رودرو نيز فعاليت کند؟
از سوي ديگر، طراحان مي‎گويند که در مرحلهء اول بايد مشکلات موجود به ويژه در زمينهء فني را حل نمود. براي مثال ميدان حرارتي هواپيما را بايد کاهش داد. بايد بر روي دريچه‎هاي هوايي و موتور سرپوشهاي نصب شود که در صورت شناسايي هواپيما از طريق رادارهاي دشمن و يا اگر به سمت آن موشکي با كلاهك حساس به حرارت شليک شود، اين سرپوشها بسته شود. يا اين مشکل را بايد از طريق پراکندن هوا حل نمود.

ويژگيهاي عمومي
كشور سازنده: روسيه
كمپاني:سوخوي
خدمه: يك نفر
طول: 22.6 متر = 74 فوت و 2 اينچ
گستردگي: 15.16 متر = 49 فوت و 9 اينچ تا 54 فوت و 9 اينچ
ارتفاع: 6.3 متر = 20 فوت و 8 اينچ
سطح بالها: 666 فوت مربع = 61.87 متر مربع
وزن خالي: 36100 پوند = 16375 كيلوگرم
وزن بارگذاري شده: 55115 پوند = 25000 كيلوگرم
حداكثر وزن قابل برخاست: 77162 پوند = 35000 كيلوگرم

پيشرانه
دو دستگاه موتور توربوفن AL-37FU ساخت ليولكا (Lyulka) در نمونهء آزمايشي داراي پس‏سوز مشتق شده از موتور D-30F6 مجهز به سيستم تغيير بردار رانش (در مدل تغيير يافتهء FPU)، مجهز به كنترل ديجيتال
كشش خشك: 83.4 كيلونيوتن = 18700 پاوند فيت براي هر موتور
كشش با پس‏‎سوز: 142.2 كيلونيوتن = 32000 پاوند فيت براي هر موتور
تغيير بردار رانش: 20 + تا 20- در زاويهء 30 درجه در هر ثانيه

قابليت ها
حداكثر سرعت: 1.6 ماخ = 1600 كيلومتر بر ساعت = 1056 مايل بر ساعت
حداكثر سرعت در سطح دريا = 1.34 ماخ = 1400 كيلومتر بر ساعت = 870 مايل بر ساعت
برد: 3300 كيلومتر
سقف پرواز خدمتي: 18000 متر = 59050 فوت
نرخ اوج‏گيري: 230 متر بر ثانيه = 45300 فوت در دقيقه
ميزان بارگذاري بالها: 79.4 پوند بر فوت مربع = 360 كيلوگرم بر متر مربع

جنگ‏افزارها
يك دستگاه مسلسل 30 م م از نوع GSh-30-1 با 150 تير فشنگ
14 جايگاه سخت: 2 در نوك بالها، 6 تا 8 در زير بدنه، 4 تا 6 به صورت تطبيق با بدنه در زير بدنهء اصلي جهت:
هوا به هوا: موشكهاي R-77 و R-73
هوا به زمين: X-29T، X-29L، X-59M، X-31P، X-31A، KAB-500 و KAB-1500

----------------
برگرفته از : http://www.militaryparsi.ir

سوخوي اس يو – 27 يا در زبان روسي Cy-27، كه در سازمان ناتو با نام فلانكر (Flanker) ناميده مي‏شود، در اصل يك جنگنده ساخته شده در دوران اتحاد جماهير شوروي است كه توسط دفتر طراحي سوخوي (SDB) طراحي و ساخته شده است.

اين جنگنده، در اصل براي ايجاد توان مقابلهء نيروي هوايي اتحاد شوروي در برابر نسل جديد جنگنده‏هاي آمريكايي نظير F-14 Tomcat و F-15 Eagle و F-16 Fighting Falcon و F/A-18 Hornet ساخته شد.
سوخوي27 داراي برد پروازي استثنايي، قابليت حمل مهمات بالا و چابكي فوق العاده است. جنگندهء سوخوي27 اغلب در نقش «ماموريتهاي برتري هوايي» به كار گرفته مي‏شود، اما قادر است در اغلب ماموريتهاي رزمي نيز شركت كند.
برخي كارشناسان بر اين عقيده هستند كه جنگندهء سوخوي27، حاصل يك مناقصهء انجام شده جهت توليد جنگنده بين شركتهاي ميگويان – گيرويچ و سوخوي بوده است و ماحاصل اين مناقصه، منجر به توليد سوخوي27 و ميگ29 شده است كه ظاهري شبيه به هم دارند؛ اما اينطور هم نيست، زيرا سوخوي27 به عنوان يك جنگنده شكاري - رهگير و برتري هوايي دوربرد شناخته مي‏شود، در حالي كه ميگ29 در نقش يك جنگندهء پشتيباني كوتاه برد تاكتيكي عمل مي‏نمايد.

با توليد انبوه اولين مدل Su-27 که گاهي اوقات به نام Su-27S و کد سازمان ناتو Flanker-B شناخته مي‏‎شد، اين هواپيما به سال 1984، رسمن وارد خدمت در نيروي هوايي اتحاد شوروي (VVS) شد؛ اگرچه با وجود مشكلاتي در توليد، اين جنگنده، تا سال 1986، نتوانست حضور پررنگي داشته باشد.
سوخوي27، هم به خدمت دفاع ضدهوايي اتحاد شوروي (PVO) درآمد و هم در نيروي هوايي اتحاد شوروي (VVS) به كار گرفته شد. با تشکيل سازماندهي V-PVO، سوخوي27 در اين نيرو، ابتدا جهت رهگيري به کار گرفته شد و هواپيماهاي قديمي اين نيرو نظير سوخوي15 (يا Su-15) و توپولف28 (يا Tu-28 ) را از ميدان به در کرد و جايگزينشان شد.
اگرچه سوخوي27 قابليتهاي فراواني جهت حمل مهمات هوا به زمين دارد، اما در نيروي هوايي اتحاد شوروي، اين جنگنده در نقش اوليه‏اي که برايش از ابتدا در نظر گرفته بودند به کار گرفته شد. (يعني براي نقش پشتيباني هوايي يا برتري هوايي ميدان نبرد هيچگاه به کار نرفت) اين جنگنده تنها براي انجام ماموريتهاي جلوگيري از پرواز هواپيماهاي دشمن در آسمان اتحاد شوروي به کار رفت.
يکي از وظائفي که برعهدهء سوخوي27 گذاشته شده بود، حمله به هواپيماهاي پشتيباني کننده عملياتهاي هوايي سازمان ناتو، نظير هواپيماهاي سوخت رسان (تانکر) و هواپيماهاي پيش اخطار (آواکس) بود. برنامه‏ريزان نظامي شوروي، بر اين مسئله واقف بودند که نيروهاي ناتو، توانايي‎هاي شايان سوخوي27 را در نظر گرفته‏اند و بدين جهت، مي‏دانستند كه حملهء‌ همه‎جانبهء هوايي آنها، توسط اين جنگندهء جديد، بسيار محدود خواهد شد.
پس از فروپاشي اتحاد شوروي، سوخوي27، نه تنها براي اجراي نقشي که از ابتدا برايش در نظر گرفته بودند، در خدمت نيروهاي هوايي کشورهاي مشترک المنافع (CIS)، باقي مانده است؛ بلکه آخرين سري اين جنگنده، قادر است موشکهاي بسيار دوربرد هوا به هواي  را حمل نمايد. اين موشکها، داراي بردي بين 300 تا 400 کيلومتر هستند و به عنوان موشک دوربرد ضدآواکس، کاربرد دارند.
محدوديت سوخوي27‏، از نظر كيفيت و سطح تكنولوژي نازل كابين و سيستم‏هاي آويونيك مي‏باشد. در سوخوي27 يك نمايشگر سربالا (HUD) تعبيه شده است، اما اين جنگنده، همانند ميگ29، نه سيستم كنترل HOTAS دارد نه نمايشگرهاي چندمنظورهء پيشرفته (Multi Function Display). کابين ابتدايي Su-27S همانند جنگنده هاي دههء 1960 غربي است و کاملن آنالوگ مي باشد.
رادار اصلي سوخوي27، از نوع پالس – داپلر و ساخت فازاترون بوده و N-001 (نام ناتو: Slot Back) نام دارد. اين رادار، داراي قابليت Track Wile Scan يا TWS بوده اما پردازشگر به كار رفته در آن، از نوع بسيار ابتدايي است و اين مسئله، باعث مي‏شود رادار، از تشخيص علائم ناصحيح دريافتي و همچنين جستجو در مناطق كور، بسيار ناتوان باشد، بدين جهت، رهگيري دقيق با اين رادار، بسيار دشوار است و نياز به مهارت و تجربهء فراوان دارد.
سيستم IRST
در سوخوي27، به تقليد از جنگندهء F-14A Tomcat، از سيستم جستجو و رديابي مادون قرمز يا  استفاده شده است. اين سيستم درست بر روي دماغه و مقابل كابين نصب شده و با يك سيستم فاصله‏ياب ليزري، هماهنگ شده است. اين سيستم مي‏تواند در خدمت رادار قرار بگيرد يا مستقلن براي حملات مخفيانه به كار گرفته شود. اين سيستم همچنين به كنترل مسلسل هواپيما كمك مي‏كند و دقت بيشتري را نسبت به زماني كه از حالت نشانه‏روي رادار استفاده مي‏شود، فراهم مي‏آورد.
تعداد حدود 680 فروند Su-27، پيش از فروپاشي، توسط اتحاد شوروي توليد گشت، كه از اين تعداد، 400 فروند هنوز در خدمت نيروي هوايي روسيه  قرار دارند. در بين كشورهاي مشترك المنافع (جمهوري‏هاي استقلال يافته)، تعداد 30 فروند در اختيار قزاقستان باقي مانده بود كه 12 فروند از اين تعداد، بابت بدهي به روسيه مسترد شدند. ساير دارندگان سوخوي27 در بين جمهوري‏هاي شوروي، به شرح زير هستند:
* بلاروس: 20 فروند
* اوكراين: 60 فروند
* ازبكستان: 25 فروند
روسيه، همچنين برنامه‏اي براي ارتقاء سوخوي27 هاي قديمي خود به سطح استاندارد SM و SKM دارد. اين ارتقاء‌، شامل ارتقاء كابين آنالوگ و قديمي، به سطح استاندارد كابين شيشه‏اي (Glass Cockpit) و تغييراتي در سيستم ديجيتالي «پرواز به وسيلهء سيم» مي‏باشد. رادار نيز طي چند مرحله ارتقاء داده شده و بردش افزايش يافته است. سيستم هاي دفاعي و ناوبري نيز قرار است همانند سيستم هاي تهاجمي، ارتقاء يابند. نيروي هوايي روسيه، اميدوار است اين برنامهء به‎روزآوري، تا سال 2008 تکميل شود.
ساير کاربران سوخوي27
* چين: بين سالهاي 1991 تا 1992، تعداد 26 فروند، و بين سالهاي 1995 تا 1996، تعداد 24 فروند ديگر از هواپيماهاي سوخوي27 تحويل نيروي هوايي چين گشتند. طبق قراردادي که در سال 1998 بسته شد، دولت چين مجوز توليد و مونتاژ 200 فروند از سوخوي27 با نام Shenyang J-11 را از روسيه دريافت کرد.

* ويتنام: اين کشور تعداد 12 فروند سوخوي27 را در خدمت دارد و سفارش 24 فروند ديگر را نيز ارائه کرده است.

* اتيوپي: تعداد 8 فروند Su-27A و 2 فروند Su-27U را در خدمت دارد.

* مالزي: سفارش خريد 18 فروند Su-30MKK را در سال 2003 توسط دولت مالزي به روسيه تسليم شد. ارزش اين قرارداد، 900 ميليون دلار را بالغ مي شود و قرار است تحويل هواپيماها به تدريج از سال 2006 آغاز شود.
جنگندهء Su-30MKK ضمن اينکه قادر است تا آخرين نمونهء موشکهاي هوا به هواي AA-10 (آلامو)، AA-11 (آرچر) و AA-12 (آدر) را حمل و پرتاب نمايد، مي تواند انواع بمب و موشکهاي هدايت شونده يا غيرهدايت شوند را حمل و مورد استفاده قرار دهد. سوخوي27 هاي مالزي، قرار است به يک جفت بالچه (کانارد) و سيستم تغيير بردار رانش، جهت چابکي بيشتر مجهز شوند.

* اندونزي: 2 فروند Su-27S و 2 فروند Su-30KI را در اختيار دارد.

* آنگولا: 8 فروند

* سوريه: 20 فروند

* ايران: مقامات ايران، علاقمندي خود را براي خريد 40 فروند Su-27 از روسيه اعلام کرده‏اند. اين هواپيماها قرار است ناوگان هوايي تحليل رفتهء ساخت ايالات متحدهء ايران را تکميل کنند، ضمن اينکه مکملي براي ناوگان MiG-29 و Su-24 نيروي هوايي ايران باشند.

* هند: پس از سالها مذاکره، هندي‏ها بالاخره موفق شدند تعداد 50 فروند جنگندهء پيشرفتهء Su-30MKI را در اختيار بگيرند. هواپيماهاي هندي، به موتورهاي بسيار پرقدرت AL-31FP با قابليت تغيير بردار رانش، کانارد و آويونيک بسيار پيشرفته مجهز شده‏اند. صنايع هوافضاي هندوستان، مجوزي را براي توليد بيش از 140 فروند از اين هواپيماها تا سال 2020 بدست آورده است.
گونه هاي مختلف Su-27

گونه هاي مختلف ساخته شده از سوخوي27 در دوران اتحاد شوروي، بدين شرح هستند:

T-10  Flanker-A
پيکربندي اوليهء ساخته شده براي نخستين نمونه

T-10S
نمونهء اوليهء بهبود يافته، بسيار شبيه به مشخصات نوع توليد انبوه شده.

Su-27S  Flanker-B
اولين نمونهء توليد انبوه شدهء يک نفره.

T-10P
نوع عاري و سبک شدهء Su-27S جهت ايجاد کاربري براي قابليت ضربتي ثانوي.

Su-27UB  Flanker-C
اولين نمونهء‌ عملياتي و توليد انبوه شدهء دوسرنشينه، جهت امور آموزشي.

Su-27SK
نوع صادراتي و تک سرنشينهء سوخوي27.

Su-27UBK
نوع صادراتي مدل دونفرهء Su-27UB.

Su-27K با نام ديگر Su-33 يا Flanker-D
نوع ناونشين سوخوي27 با قابليت تا شدن بالها، داراي ادوات افزايش دهندهء نيروي برا و قلاب مخصوص فرود بر روي عرشهء ناو. اين جنگنده بر اساس مدل اوليهء T-10K و به تعداد کمي توليد شد.


گونه هاي مختلف توليد شده پس از دوران شوروي، بدين شرح هستند:

Su-27P
نوع يک نفرهء نمايشي با انجام برخي ابداعات، نظير غلاف سوختگيري هوايي.

Su-27PU يا Su-30
نوع دونفره با ميزان توليد اندک، داراي غلاف سوختگيري هوايي، سيستم هاي آويونيک هدايت نبرد، سيستم کنترل پرواز جديد و . . .
مشخصات عمومي سوخوي27

خدمه: يک نفر
طول: 21.9 متر (72 فوت)
طول بالها: 14.7 متر (48 فوت و 3 اينچ)

ارتفاع: 5.93 متر (19 فوت و 6 اينچ)
مساحت بالها: 62 متر مکعب (667 فوت مربع)
وزن خالي: 16380 کيلوگرم (36100 پاوند)
وزن بارگذاري شده: 23000 کيلوگرم (50690 پاوند)
حداکثر وزن قابل برخاستن: 33000 کيلوگرم (62400 پاوند)

پيشرانه
دو موتور توربوفن AL-31F ساخت Lyulka ، کشش هرکدام: 122.8 کيلونيوتن (27600 پاوند فيت)

کارايي
حداکثر سرعت: 2500 کيلومتر بر ساعت در ارتفاع بالا (1550 مايل بر ساعت)؛ معادل 2.35 ماخ
برد رزمي: 1500 کيلومتر (930 مايل)
برد عبوري: 3900 کيلومتر (2420 مايل)
سقف پرواز خدمتي: 18500 متر (60700 فوت)
نرخ اوج گيري: 325 متر بر ثانيه (64000 فوت بر دقيقه)
نرخ بارگذاري بالها: 371 کيلوگرم بر متر مربع (76 پاوند بر فوت مربع)
نسبت کشش به وزن: 1.085

مهمات
يک مسلسل 30 ميلي متري از نوع GSh-30-1 با 150 تير فشنگ
حداکثر وزن مهمات قابل بارگذاري: 8000 کيلوگرم (17600 پاوند) در 10 جايگاه خارجي
* تا 6 موشک هوا به هواي برد متوسط R-27
* تا 4 موشک هوا به هواي برد کوتاه حرارت ياب R-73
مهمات ويژهء مدل Su-27IB
* قابليت پرتاب موشک ضد رادار X-31
* موشک هوا به زمين X-29L/T (هدايت تلويزيوني يا ليزري، قابل هدفگيري با سايت تعبيه شده در داخل کلاه خلبان)
* بمب هاي هدايت ليزري، تلويزيوني، چشمي KAB-150 و UAB-500

توليد جنگنده بمب افكن بال متغير آمريكايي اف.111 در نيمه دهه 1960 تهديدي جدي براي شوروي سابق بود . به همين دليل كارخانه سوخو هم مامور ساختن هواپيمايي با قابليتهاي مشابه شد. بعضي از اهداف طراحان سوخو در طرح جديدشان ، قابليت پرواز فراصوتي در ارتفاع پايين ، توانايي اجراي عمليات در شب يا روز و در همه گونه شرايط جوي ، و قابليت استفاده از باندهاي نامناسب و كوتاه بود. اولين طرح پيشنهادي ، كه يك بمب افكن بال مثلثي عمود پرواز بود، به نتيجه مطلوب نرسيد، و سوخو با استفاده از تجربه حاصله از توليد هواپيماي بال متغير سوخو-17 و ميگ -23 ، به طرح بال متغير ديگري روي آوردكه آن را رسما سوخو-24 ناميدند . پيش نمونه سوخو -24 براي نخستين بار در 17 ژوئيه 1970 پرواز كرد.سوخو 24 از دسامبر 1974 تدريجا جانشين ياك-28 (بروئر) در نيروهاي نظامي شوروي شد.بالهاي متغير اين هواپيما به صورت خشمگينانه اي درست شده است و بسته به سرعت آن به عقب و يا جلو حركت مي كند . ناگفته نماند كه هنگامي دو بال اين هواپيما جمع مي شود كه دو موتور هواپيما روشن باشد و به علت سرعت زياد اين عمل صورت مي گيرد . بدنه هواپيما كشيده و باريك مي باشد و نوك هواپيما تيز و به شكل مستطيل است و در پشت هواپيما برآمدگي هايي است كه تا انتهاي هواپيما كشيده شده است . اين هواپيماي فوق العاده داراي راداري به شكل چوب گلف مي باشد كه و در زير هواپيما نصب مي شود . كارايي اين رادار بدين صورت است كه هنگامي كه اين هواپيما وارد ميدان نبرد مي شود هر رادار زميني كه روشن باشد شناسايي و در عرض كمتر از يك دقيقه منهدم مي كند . در جنگ 8 ساله عراق عليه ايران ، كشور عراق داراي تعدادي از اين هواپيما بوده كه با ورود اين هواپيما به خاك كشورمان رادارهاي زميني ما سريعا خاموش مي گرديد تا مورد گزند اين هواپيما واقع نشود . 12 فروند از سوخو 24 های عراق درسال 1990و زمان جنگ خلیج فارس به ایران پناهنده شدند و در سال 1991 ایران 24 قروند از این هواپیما را مستقیما از روسیه خریداری کرده است . و هدف اصلي خريد آن تهديدهاي اسرائيل مي باشد . ابتدائا غربيها نام محصول جديد سوخو را اشتباها سوخو -19 مي پنداشتند ، و ناتو آنرا به رويه استاندارد نامگذاري جنگنده ها ، فنسر ، ناميد؛ البته پس از فاش شدن اطلاعات دقيق تري درباره سوخو -24 ، اين نام همچنان حفظ شد. كمبود اطلاعات دقيق درباره سوخو-24 ، آن را به شبه ترسناكي براي هواپيماهاي غربي تبديل كرده بود؛ ولي پس از مدتي ، بويژه پس از آگاهي از نوع موتور در دهه 1980 ،‌تا حدي نگراني هاي قبلي درباره آن رفع شد. ويژگي هاي آئروديناميكي سوخو-24 بسيار شبيه ميگ -23 است. شايد دليل اصلي اين شباهت ، بهره گيري هردو دفتر طراحي ميگ و سوخو از پژوهش هاي ” انستيتومركزي آئرو هيدرو ديناميك “ ( ساگي ) در مسكو براي تقويت طرح هايشان بوده است. بال سوخو 24 شهپر ندارد !! ، و حركت غلت هواپيما با تحريك دم تماما متحرك (شهپردم) انجام مي شود. صندليهاي دوسرنشين فنسر به صورت پهلو به پهلو قرار دارد(مانند جنگنده اف-111 ) كه آرايشي غير عادي است. اتخاذ چنين آرايشي احتمالا براي افزايش كارايي چشمي خلبان در پرواز سريع كم ارتفاع و همچنين ، تامين فضاي مورد نياز سيستمهاي راداري بوده است. با استفاده از يك رادار ويژه براي تعقيب ناهمواري هاي زمين ، فنسر مي تواند در ارتفاع بسيار پايين پرواز خودكار انجام دهد. از عيوب سوخو24 سروصداي زياد موتور آن است.

مشخصات :

نام ......................................................................... سوخو24 فنسر

شركت سازنده .......................................................... سوخوي

كشور توليد كننده ..................................................... شوروي سابق

انواع مدل .............................................................. 7 مدل

تعداد توليد شده ...................................................... بيش از 900 فروند

موتور ................................................................ دو موتور توربوجت ليولكا مجهز به پس سوز

سال ساخت .................................................. 1965 الي 1969

اولين پرواز ................................................. 1970

سال به خدمت درآوردن .................................. 1974

هواپيماهاي مشابه .......................................... تورنادو ، ا ف 111 ، ا ف 14 ، ا ف 15 ، ميگ 23 ، ميگ 27

كابين ......................................................... دو نفره

وظيفه ........................................................ هواپيماي تهاجمي در انواع آب و هوا ، بمب افكن دوربرد سنگين ، هواپيماي ضربتي

طول ........................................................ 24 متر

اندازه بال ................................................. 6/17 متر

ارتفاع از زمين ......................................... 19/6 متر

وزن هواپيما بدون بار ................................. 22320 كيلوگرم

' ' با حد اكثر بار ............................. 39700 كيلوگرم

مقدار تسليحات سوار شده بر بال ................... 945 كيلوگرم

 سقف پرواز ............................................... 16500 متر

رنج پروازي ............................................. 2500 كيلومتر

رنج دريايي ............................................... 1930 نانو متر

سرعت .................................................... 18/2 ماخ و در مدلهاي پيشرفته 4/2 ماخ

سرعت هنگام بلند شدن ................................ 280 كيلومتر بر ساعت

سرعت هنگام نشستن .................................. 280 كيلومتر بر ساعت

نرخ سرعت ............................................. 30000 پا در عرض يك دقيقه

سقف پرواز براي سرويس .......................... 57 هزار پا

مقدار باند براي پرواز.................................1300 متر

مقدار باند براي نشستن................................950 متر

سوخت گيري در آسمان ............................... بله

سوخت داخلي ........................................... 10385 كيلو گرم

سوخت خارجي ........................................ 2396 كيلوگرم

رادار .................................................... ????

تسليحات ............................................... انواع موشكها و بمبها

كشور هاي دارنده ................................... ايران ، روسيه ، اكراين ، بلا روس ، سوريه ، قزاقستان ، ليبي ، ازبكستان ، الجزاير ، آذربايجان ، عراق

جنگها .................................................( ايران و عراق 1980-1988 ) (افغانستان 1984 – 1989)

هواپيماي فانتوم اف-4 يك جنگنده دو موتوره با قابليت تبديل به يك بمب افكن بود كه می توانست در هر آب و هوا و جوی به نبرد ادامه دهد. اين جنگنده قادر بود که سه نقش تاكتيكی هوايی مهم برتری هوايی، جلوگيری امكان پشتيبانی هوايی، رهگیری و بمب افکن را انجام دهد كه اين مشخصه ها را در جنوب شرقی آسيا يعنی در طی جنگ کمر شکن ويتنام نیز به عرصه عمل آورد.

فانتوم اولين پروازش را در ماه می1958 به انجام رسانيد. اين جنگنده در حقيقت برای دفاع از ناوگان دريايی آمريكا طراحی شده بود كه نهايتاً در سال 1961 به خدمت در آمد. نيروی هوايی آمريكا فانتوم را براي پشتيبانی هوايی بسته ارزيابی و سرانجام در سال 1962 مدل مخصوص نيروی هوايی آن را به تصويب و توليد رسانيد. جنگنده فانتوم II نيروی هوايی آمريكا، موجب به كار گماشتن فانتوم مدل سی نيز شد كه نخستين پروازش را در 27 می 1963 انجام داد و تحويل اين محصول در نوامبر 1963 شروع گرديد. هواپيمای جنگنده اف-4 در نقش هوا به زمين دو بمب معمولی می توانست حمل نمايد. اف-4 همچنين قادر به انجام پرواز های شناسايی نيز بوده و در ماموريت متوقف ساختن هواپيماهای ديگر كه به ماموريت راسوي وحشی مشهور بود كاملاً موفق می نمود. توليد هواپيمای اف-4 II درسال 1979 بعد از اينكه بيش از پنج هزار فروند فانتوم II توليد گردید، یعنی به تعداد بيش از 2600 فروند برای نيروی هوايی آمريكا، در حدود 1200 فروند برای ناوگان ها و نيروی دریایی و بقيه براي كشورهای دوست كه شامل اسرائيل، ايران، يونان، اسپانيا، تركيه، كره جنوبی، آلمان غربی، استراليا ژاپن و بالاخره بريتانيای كبير می شد، تولید پايان يافت.

ادامه مطلب را مشاهده کنید

برچسب‌ها: رضا
ادامه مطلب

 در مورد هواپیمای جنگی شفق که توجه جهان هوانوردی را به خود معطوف ساخت و سایتها و مجله های مشهور صنعت هوانوردی در مورد آن دست به گمانه زنی پرداختند و آن را ستوده و نشانه ایی از پیشرفت صنایع هوایی ایران دانستند. 

چنین میتوان گفت: 

بی شک ایران با گامهای خوبی که در صنعت هوانوردی برداشته سرآمد کشورهای منطقه است. به ویژه با طراحی و ساخت هوایمای جنگی شفق توانایی بالای خود را را به نمایش گذاشته و کارشناسان نظامی را در سراسر جهان، از چنین طراحی برجسته و پیشرفته ای شگفت زده کرد.

در مورد هواپیمای جنگی شفق که توجه جهان هوانوردی را به خود معطوف ساخت و سایتها و مجله های مشهور صنعت هوانوردی در مورد آن دست به گمانه زنی پرداختند و آن را ستوده و نشانه ایی از پیشرفت صنایع هوایی ایران دانستند. طراحی و ساخت این جنگنده ابتدا قرار بود با همکاری روسیه انجام شود اما با توجه به فشارها و تهدیدهای آمریکا، روسیه خود را از این برنامه کنار کشید و طرحان و کارشناسان ایرانی به ویژه دانشگاه صنعتی شریف برای رو کم کنی هم که شده با همت و تلاش خودشان کار طراحی را انجام داده و به مرحله ساخت اولین نمونه رسیدند.

در واقع همان گونه که سایت اینترنتی روسین دیفنس نوشته بود، ایران با طراحی و ساخت این جنگنده و نمایش آن همه را شگفت زده کرد. با ساخت این جنگنده صنایع هوایی ایران به پیشرفت قابل ملاحظه ای دست یافته است. این سایت اینترنتی همچنین در مورد این هواپیما می نویسد شفق از موتور روسی RD-۳۳ کلیموف استفاده می کند و از کابین پیشرفته ایی مجهز به سامانه های نمایشگر رنگی ساخت روسیه استفاده می برد.

این نمایشگرها را می توان قابل مقایسه با نمایشگرهای چند کاره و رنگی مورد استفاده در هواپیمای جنگی F/A-۲۲ آمریکا دانست. این سایت شفق را با طرح هواپیمای MiG I-۲۰۰۰ روسیه قابل مقایسه دانسته است.

از ویژگیهای شفق میتوان به طراحی ویژه و آیرودینامیک تحسین برانگیز آن اشاره کرد. از شکل و شمایل هواپیما و همچنین ورودیهای هوای موتور آشکار است که طراحان تلاش بسیاری به خرج داده اند تا بازتابش راداری هواپیما را به کمترین حد ممکن برسانند تا امکان کشف و رهگیری آن دشوارتر باشد.

در واقع می توان شفق را اولین هواپیمای جنگی استیلث ایرانی به حساب آورد. نوع سازه به کار رفته به شکل مناسبی اجازه حمل انواع بمب و موشکهای هوابه هوا و هوابه زمین و همچنین انواع بمب با هدایت لیزری را به این هواپیمای توانمند می دهد.

احتمالا طراحان با آینده نگری امکان استفاده از موشکهای هدایت شونده روسی را مد نظر داشته اند. ایران گفتگوهایی را برای تولید موتور پیشرفته روسی به نام RD-۳۳ انجام داده است و گویا گفتگو هایی نیز در زمینه تولید تحت امتیاز نمایشگرهای چند منظوره ساخت روسیه در جریان است. این هواپیما که اولین نمونه آن سال قبل ساخته شد، قرار است که دو سال دیگر، با نقش نظامی یا آموزشی، وارد خدمت نیروی هوایی شود. به هر روی شفق گام تحسین برانگیزی در صنایع هوایی ایران به حساب آمده و طراحی و ساخت آن موجب افتخار و سربلندی ایرانیان است.

فیلم هواپیمای اموزشی شفق در این ادرس:http://fars.tv/videos/592/%D9%87%D9%88%D8%A7%D9%BE%DB%8C%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B4%D9%81%D9%82

*رضا*

برچسب‌ها: رضا

 شرکت سوخو پیمانکار اصلی ساخت این جنگنده است. نمونهٔ آزمایشی این هواپیما که سوخو ت-۵۰ ‪  نام دارد، نخستین پرواز آزمایشی خود را در  ژانویه۲۰۱۰  با موفقیت انجام داد. تولید این جنگنده در سال ۲۰۱۰ آغاز شده، نخستین نمونههای عملیاتی آن در سال ۲۰۱۳ به نیروهای مسلح روسیه تحویل داده خواهد شد و تولید انبوه آن از سال ۲۰۱۵ آغاز خواهد گشت

جنگنده پک فا پس از ورود به ارتش روسیه، جایگزین جنگندههای میگ-۲۹ و سوخو-۲۷ خواهد شد. مدل صادراتی این هواپیما نیز در دست ساخت است. نخستین مشتری خارجی این هواپیما نیروی هوایی هند است

پیشینهٔ طرح سوخو پک فا به دوران جنگ سرد باز میگردد. اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، شوروی به دنبال ساخت جایگزینی برای هواپیماهای میگ-۲۹ و سوخو-۲۷ برای عملیات در خط مقدم نیروی هوایی بود. طرح این هواپیمای جنگنده بین شرکتهای هوافضای شوروی به مناقصه گذارده شد. علیرغم تاخیر ناشی از فروپاشی شوروی و مشکلات اقتصادی روسیه در دهه ۹۰، فرایند پژوهش و توسعهٔ این جنگنده ادامه یافت. در سال ۲۰۰۰ طرح سوخو-۴۷ و میگ ۱٫۴۴ از میان طرحهای پیشنهادی انتخاب شدند، و در سال ۲۰۰۲ شرکت سوخو به عنوان سازنده جنگنده پک فا انتخاب شد.

هواپیمای پک فا از فناوریهای نوین بکار رفته در میگ ۱٫۴۴ و سوخو-۴۷ استفاده میکند.جنگندهٔ پک فا در کلاس هواپیماهای جنگندهٔ سنگین (۳۲-۳۷ تُن) قرار دارد. روسیه برنامه دیگری را برای ساخت جنگنده نسل پنجم کلاس سبک نیز پیش میبرد که جانشینی برای هواپیمای میگ-۳۵ خواهد بود

ادامه مطلب را انتخاب کنید

ادامه مطلب

در واقع A-10  موسوم به Thunderbolt یا صاعقه، جزء اولین جنگنده های نیروی هوایی ایالات متحده هستند که برای پشتیبانی نزدیک از عملیات نظامی نیروی زمینی طراحی شده اند. طراحی آنها بسیار ساده است. این جنگنده ای است که می تواند علیه انواع ادوات و تجهیزات زمینی نظیر تانکها و سایر ادوات زرهی به کار رود و به راحتی آنها را منهدم کند.

ادامه مطلب را انتخاب کنید

ادامه مطلب

جنگندهء يوروفايتر تايفون، شماري زيادي از تكنولوژي هاي بسيار پيشرفته و مهندسي را مورد استفاده قرار مي دهد. در بدنة اين هواپيما، به ميزان بسيار زيادي از مواد كامپوزيتي استفاده شده و تنها 15 درصد سطح بدنه از فلزات ساخته شده است. پيشرانه هاي جديد در تركيب با سطوح كاملن آيروديناميكي هواپيما، بدون نياز به استفاده از پس سوز و در هنگامي كه جنگنده به طور نرمال با جنگ افزارها بارگذاري شده است، توانمندي پرواز مافوق صوت (سوپر کروز) را به هواپيما مي بخشند. سامانه هاي بسيار پيشرفتهء كنترل پرواز و طراحي ناپايدار اين هواپيما، سهم شاياني در مانورپذيري اين جنگنده در ارتفاعات بالا و سرعتهاي زياد ايفا مي كنند. اين موارد در تركيب با سامانه هاي قدرتمند دفاعي، حسگرهاي بسيار پيشرفتهء فعال و غيرفعال، دارا بودن كابيني ارگونوميك در جهت كمك به وظائف خلبان، و سطح مقطع راداري بسيار اندك در مقايسه با ساير جنگنده ها، نقش قابل توجهي را در رقابت اين هواپيما با ساير پرنده ها بازی می کنند.

ادامه مطلب

برنامه تولید F-22 ، پروژه‏ای در جهت ساخت جنگنده‏ی برتری هوایی نسل بعد است جهت مقابله سریع با هرنوع اقدام در هر نقطه‏ای از جهان. این هواپیمایی است كه باید به حریم هوایی دشمن نفوذ كند و قابلیت دید اول – شلیك اول را بر علیه اهداف گوناگون، داشته باشد.

مهمترین مشخصه ی F-22 کمتر دیده شدن در رادار دشمن، مانورپذیری بالا، سیستم های پروازی (آویونیک) یکپارچه شده و طراحی آیرودینامیک ویژه است که اجازه می دهد جنگنده بدون استفاده از پس سوز موتورها، به سرعت بالای صوت برسد.

قیمت این شکارچی 230 ملیون دلار است

ادامه مطلب

سريع‏تر از ارواح! سريع‏تر از موشكها!

پرواز بالاي 30 كيلومتري سطح زمين و درون استراتوسفر با سرعتي حدود 3 ماخ (حدود 3300 كيلومتر بر ساعت)، جايي كه دست موشك ضدهوايي براي ساقط كردنش كوتاه است! جايي كه مي‏تواند هر چيزي را كه خواست ببيند بدون آنكه ديده شود. ديدنش بر روي صفحه ي رادار آواكس‏ها وحشت آور است زيرا مي‏تواند خيلي بالاتر از آواكس پرواز نمايد و از آن بالا، آواكس را ساقط نمايد. اين جنگنده‏اي ناپيدا و شكست‏ناپذير است. اين ميگ25 است.

براي مدتي طولاني، دشمنان، نامش را نمي‏دانستند. آنها فكر مي‏كردند اين جنگنده، مدل جديدي از ميگ23 است و در نشريات نظامي غرب به عنوان پرنده ي ناشناس جاسوسي درج مي‏شد. بعد از آن نوبت به نام گذاري‏اش رسيد. آنها نام مستعار اين جنگنده را Foxbat گذاشتند. كسي چه مي‏داند، شايد بسياري از گزارش‏هاي مشاهده ي UFO ها (اجرام پرنده ي ناشناس) در آسمان ايالت كاليفرنيا ممكن بوده ميگ25 باشد. هنوز هم سريع‏ترين جنگنده است. (به ياد داشته باشيد كه هواپيماي SR-71 ، رقيب اين جنگنده در سرعت و ارتفاع پروازي، زمين‏گير شده و استفاده نمي‏شود) جنگنده‏اي با بيشترين ارتفاع پروازي كه حداقل عكس و اطلاعات از آن موجود است. بهترين ابتكار اتحاد شوروي در زمان جنگ سرد، اين جنگنده‏اي است متعلق به جهان خيال و دنياي افسانه‏اي صنعت هوايي.

نکته جالب دیگر این است که خلبانان میگ25 و میگ31 لباسی مشابه لباس فضانوردان می پوشند!

جنگهايي كه MiG-25 در آن استفاده شده است:

سوريه: در برابر حمله اسرائيل به لبنان (1982)

عراق: جنگ ايران و عراق (تا 1988)

عراق: جنگ خليج فارس (1991)



كشورهاي استفاده كننده:

روسيه، الجزاير، جمهوري آذربايجان، بلاروس، بلغارستان، هند، عراق (قبل از جنگ 1991)، سوريه و اكراين.

ادامه مطلب را انتخاب کنید.

ادامه مطلب

ادامه مطلب

جنگنده اف-14 تامکت هواپیمایی دو موتوره، بال متغیر و دو سرنشینه می باشد که به منظور حمله، رهگیری و نابودی جنگنده های دشمن به صورت بیست و چهار ساعته و در هر وضعیت جوی و اقلیمی طراحی گشته است و قادر به انجام عملیات از روی ناو هواپیمابر نیز می باشد.

اف-14 قادر است به طور همزمان بیست و چهار هدف را به وسیله سیستم های راداری پیشرفته خود شناسایی کرده و به وسیله موشک فوق پیشرفته فینیکس- که بر روی هیچ جنگنده دیگری قابل نصب نمی باشد- شش فروند از آنان را نابود نماید. همچنین تسلیحات اف-14 شامل موشک های دیگری از جمله موشکهای هوا به هوای ساید ویندر AIM-9L، موشک اسپارو AIM-7 و موشک پیشرفته برد متوسط آمرام AIM-120 و ترکیبی از راکتها و بمب های دیگر نیز می شود. همانطوری که بیان شد، اف-14 جنگنده ای دارای دو خدمه و دو سکان عمودی و همچنین بال های متغیر می باشد. موتورهای اف-14 به طور موازی هم و در یک ساختار مرکزی شکل گرفته اند.

ترمز های بال پروانه ای اف-14 در بین دو سکان عمودی و در سطوح بالا و پایین بدنه واقع شده اند. باله ای این جنگنده به منظور جمع شدن اتوماتیک در هنگام پرواز البته همراه با یک کنترل دستی برای تغییر اندازه زاویه بالها در مواقع غیر پرواز برنامه ریزی شده اند. دو سکان عمودی، متمایل بر روی سطح بالایی موتور و منحرف به سمت خارج سوار شده اند. دامنه عادی جمع شدن بالها از 20 درجه تا 68 درجه و برای جاگیری کمتر روی عرشه ناوهای هواپیما بر تا 70 درجه می باشد. نا گفته نماند سرعت جمع شدن بالها 7/5 درجه بر ثانیه است. برای کنترل غلتش کمتر از 57 درجه اف-14، از بالچه هایی در نقطه ابتدایی بالها و نزدیک ورودی موتورها استفاده می نمایند که به صورت جداگانه عمل می نمایند. اگز از جلو به اف-14 نظری بیفکنیم، دو مدخل ورودی هوای بزرگ را مشاهده می نماییم که اندکی به سمت خارج متمایل شده اند. این اندک تمایل به منظور تقلیل مقاومت بین هوای موتور و لایه های جانبی ای موتور صورت گرفته است.گازهای اگزوز موتور ها از میان فلپ های مکانیکی متغیر، که در دور های مختلف موتور به اندازه معین و به طور منظم باز و بسته می شوند، خارج شده و فشار نیروی تولیدی موتور را ایجاد می نماید. اخیراً با استناد بر مطالعاتی که بر روی گازهای خروجی موتور های اف-14 انجام شد، نیروی دریایی محدودیت هایی را برای پرواز آن در ارتفاعات کم و سرعت های بالا در چنین فواصلی قرار داد و کاربرد سیستم پس سوز برای اف-14 های مدل D و B در هر ارتفاعی به جز موارد بحرانی و موقعیت های خطرناک نظامی و جنگی ممنوع گردید. اف-14 گرومن، اصلاً برای جایگزینی هواپیمای اف-4 فانتوم طراحی گردید و اولین اف-14 مدل A در اوسط دهه 1970 معرفی شد.

اف-14 مدل +A، مدل ارتقا یافته اف-14 A، با موتور های جدید جنرال الکتریک F-110، که هم اکنون هم در تمام ناوگان های دریایی آمریکا معمول است، بیش از یک حریف معمولی برای هواپیماهای هم سطح به شمار می آید. سیستم پالس دوپلر AWG-9 یک رادار چند حالته است که قادر به شناسایی بیست و چهار هدف به طور همزمان و شلیک مستقیم به شش عدد از آنان می باشد. البته این سیستم که در دهه 1960 طراحی شده است، یکی از قدیمی ترین سیستم های رادار هوا به هوا می- باشد که هنوز هم بسیار پرقدرت می نماید و با استفاده از نرم افزار های کنترلی جدید توانایی های آن برای تبدیل به یک سیستم برای قرن بیست و یکم افزایش می یابد.

کاکپیت اف-14 دارای یک سیستم هد آپ دیسپلی (HUD-Head Up Display) کیسرAN/AVG-12  و دستگاه نمایش موقعیت افقی و عمودی هواپیما می باشد. همچنین یک دستگاه دوربین راداری نورث راپ AN/AXX برای شناسایی هدف های ماورای دید بصری (BVR) در دوردست به کار می رود. در اف-14 یک سیستم تلوزیونی وضوح بالای مداربسته با قابلیت پخش انتخابی در هر یک از کاکپیت ها (FOV) نیز تعبیه شده است. این سیستم مدار بسته می تواند با نصب در کاکپیت عملیات را به وسیله سیستم تلوزیونی کاکپیت ها ضبط نماید. البته یک سیتم جدید تر نیز در حال نصب بر روی هرسه مدل اف-14 (A+,B,D) می باشد. تجهیزات الکترونیکی اف-14 نیز شامل رادار هشدار دهنده و کنترل AN/ALR-45، رادار هشدار گیرنده AN/ARL-50، سیستم پرتاب فلر یعنی همان گوی های آتشینی که باعث گمراه شدن موشک های حرارتی می شوند AN/ALE-29/39 که این سیستم در بین دو سکان عمودی در پشت بدنه هواپیما قرار گرفته است و سیستم سردرگم کننده رادار های دشمن Sanders AN/ALQ-200 Deception Jamming Pod می شود.

ادامه مطلب

 

درتصویر بالا دو جنگنده صاعقه{در پایین}واف۵{دربالا} مشاهده میشوند که ما در اینجا به بحث صاعقه می پردازیم.آغاز شروع پروژه ساخت این جنگنده در سال ۷۹ درحالتی آغاز شد که نیروی هوایی به این باور رسید که بدون تکیه به غربی ها هم می توان جنگنده ساخت.جرقه ی این پروژه برای اولین بار از دانشگاه هوایی ستاری آغازشد.و در سال۷۹ آغاز آن به مرحله ی عملی رسید ودر تابستان ۸۳ پایان یافت و در رژه ی همین سال رادیو تلویزیون  برای اولین بار این جنگنده را به نمایش گذاشت.بدنه ی این جنگنده همانطور که در تصویر می بینید بسیار شبیه اف۵ است واز آن الهام گرفته شده.تنها تفاوت ظاهری این جنگنده  با اف۵ وجود دو سکان ۷ شکل در دم آن است که قدرت مانور بسیار بالاتری به این هواپیما می دهد.موتور این جنگنده RD33 روسی است که  قدرت بیشتری نسبت به موتور اف۵ دارد.این هواپیما از سیستم الکترونیک رادیویی قوی روسی برخوردار است. 

ادامه مطلب

اف-111

جنگنده اف-111، نتیجه تحقیقات گسترده مؤسسات هوافضایی آمریکا چون ناسا و شرکت های مشهور هواپیماسازی بود که سالها بر روی طرح هواپیماهایی با بالهایی متغیر برای سرعت های مختلف پروازی و استفاده از مزیت های هر دو نوع بال، یعنی بال معمولی و پسگرا کار کرده بودند.

این هواپیما، یک جنگنده چند منظوره و یک بمب افکن سبک، چه برای نیروی دریایی چه برای نیرو ی هوایی آمریکا به شمار می رفت که قادر به پرواز در سرعت های مافوق صوت نیز بود. در ابتدای انجام تست ها و آزمایش های اولیه، موتورهای هواپیما به شدت با مشکل وامانده شدن و استال کردن مواجه بودند که دلیل عمده آن، طراحی ناکارآمد ورودی های موتورهای آن بود که سرانجام، پس از یک دوره انجام تحقیقات بر روی انواع ورودی، مشکل موتورهای این هواپیما نیز به خوبی مرتفع شد. هواپیمای اف-111، جنگنده ای با بال های متغیر است، بدین معنی که زاویه بال های آن، در طی شرایط مختلف پروازی، از 16 درجه تا 72 درجه قابل تغییر است.از سال ها پیش، محققان دریافته بودند که بال های معمولی بدون عقب گرایی، دارای ویژگی های مناسبی برای پرواز در سرعت های پایین و انجام نشست و برخاست های بی نقص بوده و بال های پس گرا نیز، برای سرعت های زیاد، بی نظیر می باشند. در نتیجه همیشه بال جنگنده ها با ترکیبی از این دو نوع طراحی می شد. تا جایی که تفکر بر این شد که سیستمی طراحی شود که قادر باشد با توجه به شرایط پرواز، به طور خودکار زاویه بال ها را تنظیم کرده و بدین گونه توانایی های فراوانی به جنگنده عطا کند. نتیجه، همان سیستم بال متغیر بود که این سامانه، علاوه بر گران بودن، دارای وزن زیادی نیز هست و این وزن را به کل وزن برخاست هواپیما اعمال می کند که خود یک نقص به شمار می آید.
در شرایط برخاست که حداکثر نیروی برا لازم است، بال ها تماماً رو به جلو باز شده و بیشترین برا را تولید می نمایند. با افزایش سرعت، بال ها به تدریج بسته شده و برای سرعت های بالا، سازگاری لازم را پیدا می کنند. از مشهور ترین هواپیماهای بال متغیر، می توان به هواپیمای اف-14 تامکت آمریکایی و سوخو-24 فنسر روسی اشاره کرد. طرح قرار گرفتن دو خلبان این هواپیما، به صورت کنار هم، مانند هواپیماهای مسافربری است که بدین گونه، از کپی آلات پروازی برای هر دو خلبان در دو کابین جلوگیری شده و تماس دو خلبان نیز آسان تر خواهد بود. صندلی نجات این هواپیما به صورت کپسولی است و قابلیت باز شدن در هر شرایط سرعت و ارتفاع و حتی زیر آب را نیز دارد. این کپسول که حاوی هر دو خلبان است، پس از به آب افتادن روی آب شناور می ماند.
این هواپیما، حتی بدون استفاده از مخازن سوخت خارجی و تنها با سوخت داخلی خود، دارای برد فوق العاده زیاد به میزان 4.000 کیلومتر است که این میزان، با اضافه کردن مخازن سوخت در بیرون افزایش نیز می یابد. اف-111، قادر به حمل دو بمب اتمی معمولی و تعدادی بمب های عادی دیگر در مقرهایی نیزدیک به بدنه است.
حداکثر وزن برخاست این هواپیما که به طرز غیر قابل باوری زیاد می باشد، میزانی معادل 45 تن است. این جنگنده، قادر است به کمک موتورهای پرات اند ویتنی TF-30که در جنگنده های اف-14 تحویل شده به ایران نیز به کار رفته بود، به سرعت هایی بالغ بر5/2 ماخ و حداکثر ارتفاعی برابر با 18 کیلومتر نیز دست یابد.
طول این هواپیما 22 متر و طول دو سر بال های آن در حالت کاملاً باز به 19 متر می رسد که این طول، در حالت بال کاملاً بسته به 11 متر کاهش پیدا خواهد کرد که شرایط بسیار مناسبی را برای پارک روی ناو هواپیمابر به وجود می آورد. ناگفته نماند که تنها فروش خارجی این هواپیما به کشور استرالیا بوده است. همچنین این هواپیما در اواخر جنگ ویتنام نیز به طور تقریباً محدودی به خدمت گرفته شد که جزو امن ترین هواپیما ها به شمار آمده و تنها تلفاتی برابر با 6 فروند داشت. این هواپیمای نامی، برای نخستین بار در اکتبر 1967 پرواز کرده و پس از تولید 563 فروند تا بسته شدن خط تولید، در سال 1996 به خیل هواپیماهای بازنشسته و البته افسانه ای آمریکا پیوست.
 مشخصات:
نوع كاربرد: بمب افكن
شركت سازنده: جنرال دايناميكس
تعداد خدمه: 2 نفر( خلبان و افسر تسليحات)
اخرين قيمت: 75 ميليون دلار
نوع موتور: 2 عدد پرات اند ويتني TF30-P-100 توربوفن با 25100 پوند تراست در هر كدام با پس سوز
طول: 22 متر
عرض: در حالت بالهاي باز 19 متر و در حالت بسته 11.9 متر
ارتفاع: 5.13 متر
حداكثر سرعت: 2.5 ماخ يا 2700 كيلومتر
ارتفاع پروازي: 60000 پا
وزن خالي: 21376 كيلوگرم
بيشترين وزن: 45 تن
برد: با تانكر هاي اضافي سوخت 5700 كيلو متر

وزن تسليحات: 11250 كيلوگرم

مطالب تکمیلی

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

بهمن ۱۳۹۲
دی ۱۳۹۲
خرداد ۱۳۹۲
دی ۱۳۹۱
آبان ۱۳۹۱
مهر ۱۳۹۱
آرشيو

قوانين جنگ
تحلیل و بررسی جنگنده ها
جنگ در سومالی
اسلحه های لیزری
ضد هوایی ها
سلاح های تک تیرانداز
راکت انداز ها
مسلسل ها
تانک ها
توپ ها
تیربار
تفنگهای کمری
هلی کوپتر ها
ماده های انفجاری
نیرو های دریایی
قدرتمند ترین کشور ها از نظر نظامی
موقعیت استراتژیک تنگه ی هرمز
اژدر ها
جلیقه های ضد گلوله
مین ها
سلاحهای غیر متعارف
جنگ ایران و عراق
موشکها
خمپاره انداز ها
خودرو های جنگی
دانستنی های نظامی
آتشبار های گاتلینگ
شات گانها و تفنگهای تک تیر
بمب ها
روش هاي تيراندازي با كلت
تفنگ های وسترن

رضا (2)
ایران قدرت موشکی جهانی (1)

مهاجـــــر
 اندیشه
 علل وقوع جنگ