سوخوي اس يو – 27 يا در زبان روسي Cy-27، كه در سازمان ناتو با نام فلانكر (Flanker) ناميده مي‏شود، در اصل يك جنگنده ساخته شده در دوران اتحاد جماهير شوروي است كه توسط دفتر طراحي سوخوي (SDB) طراحي و ساخته شده است.

اين جنگنده، در اصل براي ايجاد توان مقابلهء نيروي هوايي اتحاد شوروي در برابر نسل جديد جنگنده‏هاي آمريكايي نظير F-14 Tomcat و F-15 Eagle و F-16 Fighting Falcon و F/A-18 Hornet ساخته شد.
سوخوي27 داراي برد پروازي استثنايي، قابليت حمل مهمات بالا و چابكي فوق العاده است. جنگندهء سوخوي27 اغلب در نقش «ماموريتهاي برتري هوايي» به كار گرفته مي‏شود، اما قادر است در اغلب ماموريتهاي رزمي نيز شركت كند.
برخي كارشناسان بر اين عقيده هستند كه جنگندهء سوخوي27، حاصل يك مناقصهء انجام شده جهت توليد جنگنده بين شركتهاي ميگويان – گيرويچ و سوخوي بوده است و ماحاصل اين مناقصه، منجر به توليد سوخوي27 و ميگ29 شده است كه ظاهري شبيه به هم دارند؛ اما اينطور هم نيست، زيرا سوخوي27 به عنوان يك جنگنده شكاري - رهگير و برتري هوايي دوربرد شناخته مي‏شود، در حالي كه ميگ29 در نقش يك جنگندهء پشتيباني كوتاه برد تاكتيكي عمل مي‏نمايد.

با توليد انبوه اولين مدل Su-27 که گاهي اوقات به نام Su-27S و کد سازمان ناتو Flanker-B شناخته مي‏‎شد، اين هواپيما به سال 1984، رسمن وارد خدمت در نيروي هوايي اتحاد شوروي (VVS) شد؛ اگرچه با وجود مشكلاتي در توليد، اين جنگنده، تا سال 1986، نتوانست حضور پررنگي داشته باشد.
سوخوي27، هم به خدمت دفاع ضدهوايي اتحاد شوروي (PVO) درآمد و هم در نيروي هوايي اتحاد شوروي (VVS) به كار گرفته شد. با تشکيل سازماندهي V-PVO، سوخوي27 در اين نيرو، ابتدا جهت رهگيري به کار گرفته شد و هواپيماهاي قديمي اين نيرو نظير سوخوي15 (يا Su-15) و توپولف28 (يا Tu-28 ) را از ميدان به در کرد و جايگزينشان شد.
اگرچه سوخوي27 قابليتهاي فراواني جهت حمل مهمات هوا به زمين دارد، اما در نيروي هوايي اتحاد شوروي، اين جنگنده در نقش اوليه‏اي که برايش از ابتدا در نظر گرفته بودند به کار گرفته شد. (يعني براي نقش پشتيباني هوايي يا برتري هوايي ميدان نبرد هيچگاه به کار نرفت) اين جنگنده تنها براي انجام ماموريتهاي جلوگيري از پرواز هواپيماهاي دشمن در آسمان اتحاد شوروي به کار رفت.
يکي از وظائفي که برعهدهء سوخوي27 گذاشته شده بود، حمله به هواپيماهاي پشتيباني کننده عملياتهاي هوايي سازمان ناتو، نظير هواپيماهاي سوخت رسان (تانکر) و هواپيماهاي پيش اخطار (آواکس) بود. برنامه‏ريزان نظامي شوروي، بر اين مسئله واقف بودند که نيروهاي ناتو، توانايي‎هاي شايان سوخوي27 را در نظر گرفته‏اند و بدين جهت، مي‏دانستند كه حملهء‌ همه‎جانبهء هوايي آنها، توسط اين جنگندهء جديد، بسيار محدود خواهد شد.
پس از فروپاشي اتحاد شوروي، سوخوي27، نه تنها براي اجراي نقشي که از ابتدا برايش در نظر گرفته بودند، در خدمت نيروهاي هوايي کشورهاي مشترک المنافع (CIS)، باقي مانده است؛ بلکه آخرين سري اين جنگنده، قادر است موشکهاي بسيار دوربرد هوا به هواي  را حمل نمايد. اين موشکها، داراي بردي بين 300 تا 400 کيلومتر هستند و به عنوان موشک دوربرد ضدآواکس، کاربرد دارند.
محدوديت سوخوي27‏، از نظر كيفيت و سطح تكنولوژي نازل كابين و سيستم‏هاي آويونيك مي‏باشد. در سوخوي27 يك نمايشگر سربالا (HUD) تعبيه شده است، اما اين جنگنده، همانند ميگ29، نه سيستم كنترل HOTAS دارد نه نمايشگرهاي چندمنظورهء پيشرفته (Multi Function Display). کابين ابتدايي Su-27S همانند جنگنده هاي دههء 1960 غربي است و کاملن آنالوگ مي باشد.
رادار اصلي سوخوي27، از نوع پالس – داپلر و ساخت فازاترون بوده و N-001 (نام ناتو: Slot Back) نام دارد. اين رادار، داراي قابليت Track Wile Scan يا TWS بوده اما پردازشگر به كار رفته در آن، از نوع بسيار ابتدايي است و اين مسئله، باعث مي‏شود رادار، از تشخيص علائم ناصحيح دريافتي و همچنين جستجو در مناطق كور، بسيار ناتوان باشد، بدين جهت، رهگيري دقيق با اين رادار، بسيار دشوار است و نياز به مهارت و تجربهء فراوان دارد.
سيستم IRST
در سوخوي27، به تقليد از جنگندهء F-14A Tomcat، از سيستم جستجو و رديابي مادون قرمز يا  استفاده شده است. اين سيستم درست بر روي دماغه و مقابل كابين نصب شده و با يك سيستم فاصله‏ياب ليزري، هماهنگ شده است. اين سيستم مي‏تواند در خدمت رادار قرار بگيرد يا مستقلن براي حملات مخفيانه به كار گرفته شود. اين سيستم همچنين به كنترل مسلسل هواپيما كمك مي‏كند و دقت بيشتري را نسبت به زماني كه از حالت نشانه‏روي رادار استفاده مي‏شود، فراهم مي‏آورد.
تعداد حدود 680 فروند Su-27، پيش از فروپاشي، توسط اتحاد شوروي توليد گشت، كه از اين تعداد، 400 فروند هنوز در خدمت نيروي هوايي روسيه  قرار دارند. در بين كشورهاي مشترك المنافع (جمهوري‏هاي استقلال يافته)، تعداد 30 فروند در اختيار قزاقستان باقي مانده بود كه 12 فروند از اين تعداد، بابت بدهي به روسيه مسترد شدند. ساير دارندگان سوخوي27 در بين جمهوري‏هاي شوروي، به شرح زير هستند:
* بلاروس: 20 فروند
* اوكراين: 60 فروند
* ازبكستان: 25 فروند
روسيه، همچنين برنامه‏اي براي ارتقاء سوخوي27 هاي قديمي خود به سطح استاندارد SM و SKM دارد. اين ارتقاء‌، شامل ارتقاء كابين آنالوگ و قديمي، به سطح استاندارد كابين شيشه‏اي (Glass Cockpit) و تغييراتي در سيستم ديجيتالي «پرواز به وسيلهء سيم» مي‏باشد. رادار نيز طي چند مرحله ارتقاء داده شده و بردش افزايش يافته است. سيستم هاي دفاعي و ناوبري نيز قرار است همانند سيستم هاي تهاجمي، ارتقاء يابند. نيروي هوايي روسيه، اميدوار است اين برنامهء به‎روزآوري، تا سال 2008 تکميل شود.
ساير کاربران سوخوي27
* چين: بين سالهاي 1991 تا 1992، تعداد 26 فروند، و بين سالهاي 1995 تا 1996، تعداد 24 فروند ديگر از هواپيماهاي سوخوي27 تحويل نيروي هوايي چين گشتند. طبق قراردادي که در سال 1998 بسته شد، دولت چين مجوز توليد و مونتاژ 200 فروند از سوخوي27 با نام Shenyang J-11 را از روسيه دريافت کرد.

* ويتنام: اين کشور تعداد 12 فروند سوخوي27 را در خدمت دارد و سفارش 24 فروند ديگر را نيز ارائه کرده است.

* اتيوپي: تعداد 8 فروند Su-27A و 2 فروند Su-27U را در خدمت دارد.

* مالزي: سفارش خريد 18 فروند Su-30MKK را در سال 2003 توسط دولت مالزي به روسيه تسليم شد. ارزش اين قرارداد، 900 ميليون دلار را بالغ مي شود و قرار است تحويل هواپيماها به تدريج از سال 2006 آغاز شود.
جنگندهء Su-30MKK ضمن اينکه قادر است تا آخرين نمونهء موشکهاي هوا به هواي AA-10 (آلامو)، AA-11 (آرچر) و AA-12 (آدر) را حمل و پرتاب نمايد، مي تواند انواع بمب و موشکهاي هدايت شونده يا غيرهدايت شوند را حمل و مورد استفاده قرار دهد. سوخوي27 هاي مالزي، قرار است به يک جفت بالچه (کانارد) و سيستم تغيير بردار رانش، جهت چابکي بيشتر مجهز شوند.

* اندونزي: 2 فروند Su-27S و 2 فروند Su-30KI را در اختيار دارد.

* آنگولا: 8 فروند

* سوريه: 20 فروند

* ايران: مقامات ايران، علاقمندي خود را براي خريد 40 فروند Su-27 از روسيه اعلام کرده‏اند. اين هواپيماها قرار است ناوگان هوايي تحليل رفتهء ساخت ايالات متحدهء ايران را تکميل کنند، ضمن اينکه مکملي براي ناوگان MiG-29 و Su-24 نيروي هوايي ايران باشند.

* هند: پس از سالها مذاکره، هندي‏ها بالاخره موفق شدند تعداد 50 فروند جنگندهء پيشرفتهء Su-30MKI را در اختيار بگيرند. هواپيماهاي هندي، به موتورهاي بسيار پرقدرت AL-31FP با قابليت تغيير بردار رانش، کانارد و آويونيک بسيار پيشرفته مجهز شده‏اند. صنايع هوافضاي هندوستان، مجوزي را براي توليد بيش از 140 فروند از اين هواپيماها تا سال 2020 بدست آورده است.
گونه هاي مختلف Su-27

گونه هاي مختلف ساخته شده از سوخوي27 در دوران اتحاد شوروي، بدين شرح هستند:

T-10  Flanker-A
پيکربندي اوليهء ساخته شده براي نخستين نمونه

T-10S
نمونهء اوليهء بهبود يافته، بسيار شبيه به مشخصات نوع توليد انبوه شده.

Su-27S  Flanker-B
اولين نمونهء توليد انبوه شدهء يک نفره.

T-10P
نوع عاري و سبک شدهء Su-27S جهت ايجاد کاربري براي قابليت ضربتي ثانوي.

Su-27UB  Flanker-C
اولين نمونهء‌ عملياتي و توليد انبوه شدهء دوسرنشينه، جهت امور آموزشي.

Su-27SK
نوع صادراتي و تک سرنشينهء سوخوي27.

Su-27UBK
نوع صادراتي مدل دونفرهء Su-27UB.

Su-27K با نام ديگر Su-33 يا Flanker-D
نوع ناونشين سوخوي27 با قابليت تا شدن بالها، داراي ادوات افزايش دهندهء نيروي برا و قلاب مخصوص فرود بر روي عرشهء ناو. اين جنگنده بر اساس مدل اوليهء T-10K و به تعداد کمي توليد شد.


گونه هاي مختلف توليد شده پس از دوران شوروي، بدين شرح هستند:

Su-27P
نوع يک نفرهء نمايشي با انجام برخي ابداعات، نظير غلاف سوختگيري هوايي.

Su-27PU يا Su-30
نوع دونفره با ميزان توليد اندک، داراي غلاف سوختگيري هوايي، سيستم هاي آويونيک هدايت نبرد، سيستم کنترل پرواز جديد و . . .
مشخصات عمومي سوخوي27

خدمه: يک نفر
طول: 21.9 متر (72 فوت)
طول بالها: 14.7 متر (48 فوت و 3 اينچ)

ارتفاع: 5.93 متر (19 فوت و 6 اينچ)
مساحت بالها: 62 متر مکعب (667 فوت مربع)
وزن خالي: 16380 کيلوگرم (36100 پاوند)
وزن بارگذاري شده: 23000 کيلوگرم (50690 پاوند)
حداکثر وزن قابل برخاستن: 33000 کيلوگرم (62400 پاوند)

پيشرانه
دو موتور توربوفن AL-31F ساخت Lyulka ، کشش هرکدام: 122.8 کيلونيوتن (27600 پاوند فيت)

کارايي
حداکثر سرعت: 2500 کيلومتر بر ساعت در ارتفاع بالا (1550 مايل بر ساعت)؛ معادل 2.35 ماخ
برد رزمي: 1500 کيلومتر (930 مايل)
برد عبوري: 3900 کيلومتر (2420 مايل)
سقف پرواز خدمتي: 18500 متر (60700 فوت)
نرخ اوج گيري: 325 متر بر ثانيه (64000 فوت بر دقيقه)
نرخ بارگذاري بالها: 371 کيلوگرم بر متر مربع (76 پاوند بر فوت مربع)
نسبت کشش به وزن: 1.085

مهمات
يک مسلسل 30 ميلي متري از نوع GSh-30-1 با 150 تير فشنگ
حداکثر وزن مهمات قابل بارگذاري: 8000 کيلوگرم (17600 پاوند) در 10 جايگاه خارجي
* تا 6 موشک هوا به هواي برد متوسط R-27
* تا 4 موشک هوا به هواي برد کوتاه حرارت ياب R-73
مهمات ويژهء مدل Su-27IB
* قابليت پرتاب موشک ضد رادار X-31
* موشک هوا به زمين X-29L/T (هدايت تلويزيوني يا ليزري، قابل هدفگيري با سايت تعبيه شده در داخل کلاه خلبان)
* بمب هاي هدايت ليزري، تلويزيوني، چشمي KAB-150 و UAB-500

نوشته شده توسط کاوه در یکشنبه بیستم فروردین ۱۳۹۱ |